عشق, خودش خواهد آمد.

نمی توان از آن فرار کرد.

عشق خودش آهسته آهسته می آيد و در گوشه ای از قلب مهربانت

 آرام و بی صدا می نشيند.

و تو متوجه نخواهی بود و بعد ذره ذره قلبت را پر می کند.

 کم کم مثل ساقه ی "مهر گياه" در تمام جانت ميپيچد.

و ريشه می دواند, به طوری که بی آن نمی توانی تنفس کنی.